Remonty łazienek od A do Z, Śląsk i Małopolska

Remont łazienki jest kłopotliwy nie dlatego, że jest trudny, tylko dlatego, że składa się z ośmiu różnych zawodów wykonywanych w ściśle określonej kolejności. Kiedy każdy etap zamawia się osobno, harmonogram rozjeżdża się przy pierwszym opóźnieniu, a odpowiedzialność za usterkę rozmywa się między wykonawcami.

Bierzemy całość na siebie, łącznie z pilnowaniem kolejności. Poniżej etapy, które realnie wykonujemy w ramach jednego zlecenia.

Zalanie sąsiada zaczyna się prawie zawsze w tym samym miejscu: w narożniku między podłogą a ścianą pod prysznicem albo przy przejściu rury przez posadzkę. Płytka i fuga nie są szczelne, więc jedyną barierą jest warstwa położona pod nimi.

W strefie mokrej stosujemy izolację w płynie w dwóch warstwach, z taśmami uszczelniającymi w narożnikach, na połączeniach i wokół każdego przejścia instalacyjnego. Przy kabinie bez brodzika izolację wyprowadzamy wyżej na ściany, bo woda leci tam po pionie, a nie tylko po podłodze.

Przed położeniem płytek robimy próbę wodną. To dzień zwłoki, który zamyka temat na dwadzieścia lat. Ekipy pomijające ten krok oszczędzają jeden dzień i przenoszą ryzyko na inwestora.

Standardowa łazienka w bloku, cztery do sześciu metrów kwadratowych, zajmuje nam zwykle dwa do trzech tygodni. Nie da się tego skrócić w nieskończoność, bo wylewka, kleje i fugi mają swoje czasy wiązania, a hydroizolacja musi wyschnąć przed płytkowaniem.

Pierwszy tydzień to demontaż i instalacje, drugi wylewki, tynki i hydroizolacja, trzeci płytki, fugi i biały montaż. Na przełomie pierwszego i drugiego tygodnia jest moment, w którym łazienka wygląda najgorzej i nic się pozornie nie dzieje. To wtedy schnie wylewka.

Terminy podajemy przy wycenie i trzymamy się ich. Jeśli w trakcie wyjdzie coś, czego nie było widać przed skuciem, na przykład skorodowany pion, dzwonimy tego samego dnia i ustalamy zakres, zanim cokolwiek dołożymy do rachunku.

Najdroższe zmiany to te podjęte w połowie remontu. Zanim zaczniemy skuwać, warto mieć rozstrzygnięte cztery rzeczy: czy prysznic ma być z brodzikiem czy bez, czy wanna zostaje, gdzie stanie pralka i czy potrzebne jest ogrzewanie podłogowe.

Kolejna sprawa to bateria podtynkowa. Wygląda lepiej i zwalnia miejsce, ale jej korpus wchodzi w ścianę, więc decyzja musi zapaść przed prowadzeniem instalacji. Zmiana po otynkowaniu oznacza ponowne kucie.

Trzecia rzecz to wykończenie. Płytki dają największy wybór ceny i wzoru, mikrocement usuwa fugi i optycznie powiększa małe pomieszczenie, posadzka żywiczna sprawdza się przy nietypowych układach. Podpowiadamy, ale wybór zostawiamy inwestorowi, razem z uczciwą informacją o kosztach i wadach każdego rozwiązania.

Sporą część zleceń stanowią łazienki w blokach z lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, a tych na Śląsku i w Krakowie nie brakuje: osiedla w Tychach, Katowicach, Sosnowcu, Nowa Huta. Powtarza się w nich ten sam zestaw problemów: cztery metry powierzchni, pion w rogu, pralka bez miejsca i brak wentylacji.

Wymiana wanny na kabinę bez brodzika daje najwięcej przestrzeni przy najmniejszym koszcie. Zabudowa pionu z rewizją zamiast pełnej ścianki odzyskuje kilkanaście centymetrów. Pralka pod blatem umywalki bywa jedynym sensownym miejscem i wymaga zaplanowania podejścia wcześniej.

Warto też pomyśleć o wentylacji mechanicznej z czujnikiem wilgotności. W łazience bez okna to różnica między suchą fugą a pleśnią w narożniku po dwóch latach.